On a swing
Yesterday I read in an article written by Janina Daily that people living between two countries are called people on a swing. I don’t want to go into details. My intuition told me different things than a definition. So what did I understand? That you’re a bit here, a bit there. Not only physically. Rather mentally. You have a family and friends in your country – and new friends and acquaintances in the new country. You have your favourite places in your homeland – and new favourite places in the hosting country. A photo with your grandpa and grandma in your room at your family home – and a photo with your siblings and cousins in your room in the middle of the Atlantic Ocean. Like on a swing… …you weave between phone calls home and a beer with your friends here. Too early to call, too late to call, somebody’s not picking up the phone, you have no connection, it’s not important anymore, the crisis has already passed. In a new place you meet, at the beginning you meet you people and you’re happy that they’re so nice and open. But when the exchange of phrases like “Where are you from?” and “What has brought you here?” finished, the frustration starts. That it takes time to build a friendship. That nobody understands you. That you don’t understand jokes. You call your old friends and complain that there’s no mozzarella and that you have to wait 10 minutes for warm water. That you’re working in gloves, because during the winter it’s colder inside the building than outside. And they are trying to help. They are really trying, but they don’t understand. They live in a different reality. On a different planet. They want the best for you, but they rules don’t fit this game. Because you already know what’s allowed and what’s not. Although you don’t agree with a part of things. You ignore the things that still shock newcomers. And you keep your eyes wide open with astonishment when you’re looking at the reality in your homeland. Because that’s not how you treat other people. Because that’s not how you respond your friends. Because there are more important things in life than a dinner for 100 Euros. And then you remind yourself about what your friend used to say: „You live under a rock, life is not so beautiful”. And you look around and think: „But it is!” And you look around once again, and you see everything that gets on your nerves, that doesn’t let you breathe. That squeezes you into hard-and-fast rules and limits you. And you think that in another place you had more possibilities. That in another place you could catch any train or plane – and be anywhere. That in another place there was mozzarella and your favourite cereals in shops. And it doesn’t matter that you were eating them once a year, because they are unhealthy – they were there. And at the same time you think that you don’t fit there anymore. Because you love too much what’s now. Because the new reality, although frustrating, is closer to what you’ve imagined as a good world than anything else you’ve got to know so far. But you know that you don’t fit here. You’ll be always “that Polish girl”. Even if you stayed here for your whole life, you’ll be always some kind of stranger. You will never sink in fully into the culture, you won’t have a memory of a common childhood, you won’t have as deep roots as everyone around you. And yes, at the same time you think that you also don’t fit your homeland anymore. You think differently, you act differently, you behave differently. You miss your bed, which is in your new home. You miss the weather that you finally stopped swearing at and started appreciating. You miss another pace of life, other values. You feel that you don’t fit this puzzle. And then a friend enters and says: „Honey, you will never again fit here or there. Girl, understand, now you’re a citizen of the world!” And leaves you speechless. Thank you for your attention. I’m coming back to my swing.
Na huśtawce
Wczoraj przeczytałam w artykule Janiny Daily, że osoby żyjące pomiędzy dwoma krajami nazywa się osobami na huśtawce. Nie chcę wchodzić w szczegóły definicji. Moje intuicyjne rozumienie tematu lekko się z nią rozminęło. A co zrozumiałam? Ot, że jesteś trochę tu, trochę tu. Niekoniecznie fizycznie. Bardziej mentalnie. To read an English version of this article click HERE. Masz rodzinę i przyjaciół w kraju pochodzenia – i masz nowych przyjaciół i znajomych w nowym kraju. Masz swoje ulubione miejsce w ojczyźnie – i nowe ulubione miejsca w kraju goszczącym. Zdjęcie z pradziadkiem i prababcią w pokoju w domu rodzinnym – i zdjęcie z rodzeństwem i kuzynostwem w pokoju na środku Atlantyku. Jak na huśtawce… …lawirujesz pomiędzy telefonami do domu i piwem ze znajomymi na miejscu. Tu za wcześnie, żeby zadzwonić, tu za późno, tu ktoś nie odbiera, tu jesteś bez zasięgu, a tu już nieważne, już kryzys minął. Na miejscu najpierw poznajesz ludzi i cieszysz się, że są tacy mili i otwarci. Ale kiedy skończy się wymiana zdań w stylu „Skąd jesteś?” i „Co cię tu sprowadziło?”, zaczyna się frustracja. Że do zbudowania przyjaźni potrzeba czasu. Że nikt cię nie rozumie. Że nie rozumiesz żartów. Dzwonisz do swoich wieloletnich przyjaciół i skarżysz się na to, że nigdzie nie ma mozzarelli, a na ciepłą wodę w kranie musisz czekać 10 minut. I że pracujesz w rękawiczkach, bo w budynku jest zimą zimniej niż na zewnątrz. A oni starają się pomóc. Starają się, ale nie rozumieją. Żyją w innej rzeczywistości. Na innej planecie. Chcą dla ciebie jak najlepiej, ale ich zasady nie pasują do tej gry. Bo ty już wiesz, co wolno, czego nie wolno, choć nie ze wszystkim się zgadzasz. Machasz ręką na te rzeczy, które nadal bulwersują nowo przybyłych. I ze zdumienia otwierasz szeroko oczy na rzeczywistość w ojczyźnie. Bo przecież nie tak się traktuje ludzi. Bo przecież nie tak się odpowiada przyjaciołom. Bo przecież są w życiu ważniejsze rzeczy niż obiad za 400 zł. I wtedy przypomina ci się, jak twoja przyjaciółka mówiła: „Ty się urwałaś z choinki, życie nie jest takie piękne”. I rozglądasz się wokół, i myślisz: „Ale przecież jest!” I rozglądasz się jeszcze raz, i widzisz wszystko to, co cię denerwuje, co nie pozwala ci oddychać. Co cię wtłacza w sztywne ramy i ogranicza. I myślisz sobie, że gdzie indziej miałaś więcej możliwości. Że gdzie indziej wystarczyło złapać pierwszy lepszy pociąg czy samolot – i mogłaś być gdziekolwiek. Że gdzie indziej była w sklepie mozzarella i twoje ulubione płatki. I nieważne, że jadłaś je raz na rok, bo niezdrowe – ale były. I jednocześnie myślisz, że już tam nie pasujesz. Bo za bardzo kochasz to, co teraz. Bo nowa rzeczywistość, mimo że frustrująca, jest bliższa twojemu wyobrażeniu o dobrym świecie niż jakakolwiek innej do tej pory poznana. Ale wiesz, że tu nie pasujesz. Już zawsze będziesz „tą Polką”. Choćbyś została tu całe życie, zawsze będziesz w pewnym sensie obca. Nigdy nie wnikniesz w pełni w kulturę, nie powspominasz wspólnego dzieciństwa, nie będziesz miała głębokich korzeni, jak wszyscy wokół. I tak, jednocześnie myślisz, że u siebie w ojczyźnie też już nie pasujesz. Myślisz inaczej, działasz inaczej, zachowujesz się inaczej. Tęsknisz za swoim łóżkiem, które jest już w nowym domu. Za pogodą, na którą przestałaś kląć, a którą zaczęłaś doceniać. Za innym tempem życia, za innymi wartościami. Czujesz, że nie pasujesz to żadnej układanki. I wtedy wkracza znajoma i mówi: „Kochana, ty już nigdy nie będziesz pasowała ani tu, ani tam! Dziewczyno, zrozum, teraz jesteś obywatelem świata!” I pozamiatane. Dziękuję za uwagę. Wracam na moją huśtawkę.